Witamina D wpływa przede wszystkim na wzrost odporności, gęstość i mineralizację kości oraz regulację gospodarki wapniowo-fosforanowej. Dopiero w 1979r Stumpff i wsp. odkryli obecność receptorów aktywnego kalcytriolu w innych tkankach, nie kojarzonych dotychczas z działaniem witaminy D. Fakt ten wskazuje na działanie plejotropowe, co oznacza, że spełnia ona wiele różnych funkcji w organizmie. W ten sposób zapoczątkowano badania, które ukazują spektrum działania witaminy D, a także jej istotną rolę dla zdrowia.

Organizm człowieka jest w stanie sam wytworzyć witaminę D pod wpływem promieni słonecznych. Jednak w zależności od szerokości geograficznej, pory roku czy dnia intensywność skórnej syntezy witaminy jest różna i może być niewystarczająca. Zanim witamina D stanie się aktywna dla poszczególnych komórek, jej nieaktywna forma za pośrednictwem krwi przedostaje się ze skóry do wątroby, gdzie powstaje kalcydiol. Następnie zostaje on przetrensportowany do nerek, gdzie powstaje kalcytriol o 1000-krotnie większej aktywności od kalcydiolu. Jakie to ma dla nas znaczenie? Otóż każde zaburzenie funkcji wątroby czy nerek, wpływa niekorzystnie na poziom witaminy D w organizmie.

Jak wspomniałam wcześniej, główną przyczyną niedoboru witaminy D jest jej ograniczona synteza w skórze, co jest silnie związane z miejscem zamieszkania oraz niską dostępnością w pożywieniu. Co więcej, jej biodostępność znacznie spada u osób otyłych, których organizm nie jest w stanie wykorzystać zmagazynowanych zapasów witaminy D z tkanki tłuszczowej oraz u osób z zaburzeniami wchłaniania. Duże niedobory zauważyć można u wegetarian, wegan oraz osób stosujących specyficzne diety restrykcyjne. Istotnym faktem jest, że niedobór witaminy D jest skorelowany z występowaniem chorób nowotworowych (głównie raka jelita grubego, jajników, trzustki, prostaty), autoimmunologicznych (reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane), sercowo-naczyniowych, chorób psychicznych (depresja, schizofrenia) oraz w początkowych fazach zespołu metabolicznego.

Tematem najnowszych badań jest rola witaminy D w hamowaniu „burzy cytokinowej” i związanej z nią śmiertelności u pacjentów z COVID-19. Okazało się, że pacjenci w krajach o wyższej śmiertelności takich jak Włochy i Hiszpania, zwykle mieli niższy poziom witaminy D niż pacjenci w innych krajach. Jednak autorzy ostrzegają, że witamina D z pewnością nie jest lekarstwem na koronawirusa. Stwierdzić można na pewno, że odpowiedni poziom witaminy D korzystnie wpływa na łagodniejszy przebieg zakażenia.

Badania wykazały, że około 50% ludzi na świecie ma niedobór witaminy D. Potwierdzają to moje obserwację w trakcie kilkuletniej pracy z pacjentami, u których obserwuje częsty niedobór tej witaminy. Jest ona niezbędna do prawidłowego funkcjonowania układu pokarmowego. Wapń nie wchłania się z jelit, gdy witamina D występuje na niższym poziomie niż 30 ng/dL, a kosmki jelitowe potrzebują minimum 40 ng/dL by mogły się regenerować. Z obserwacji, wnioskuję również, że wyższy poziom witaminy D niż 50 ng/dL gwarantuje lepsze samopoczucie, łagodzenie objawów towarzyszących wielu chorobą i innych nieprzyjemnych dolegliwości. Niedobór witaminy D najczęściej jest skorelowany z występowaniem chorób autoimmunologicznych, głównie Hashimoto, gdzie pacjentki prezentują poziom około 15-25 ng/dL w surowicy krwi. U pacjentów z chorobą nowotworową poziom witaminy D najczęściej znajduje się poniżej 15 ng/dL.  Liczby te zwracają uwagę, jak niebezpieczny jest spadek poziomu witaminy D i jak ważne jest jego uzupełnianie. Egzogenne źródła witaminy D są przede wszystkim tłuste ryby morskie i tran, nabiał dobrej jakości, czy też żółtko jaj. Utrzymanie odpowiedniego poziomu witaminy D jest trudne do utrzymania za pomocą odpowiedniej diety. Dlatego właśnie rekomendacje wskazują na całoroczną, prewencyjną suplementacje witaminą D, ze szczególnym uwzględnieniem sezonu jesienno-zimowego.

Kluczową rolę w pracy przytarczyc oraz syntezie i metabolizmie witaminy D odgrywa magnez. Wpływa na funkcję mięśni i nerwów, reguluje poziom cukru we krwi i syntezę białek. Wg dr Razzaque pacjenci z optymalnym poziomem magnezu wymagają mniejszej suplemenatcji witaminą D, aby osiągnąć jej wystarczający poziom.  Dzieje się tak dlatego, że aktywność enzymów odpowiedzialnych za transportowanie, aktywację i przechowywanie witaminy D w organizmie jest zależne od magnezu. Dlatego też suplementację witaminą D należy wspierać jednoczesną suplementacją magnezem. Dodatkowo, magnez pomaga zmniejszyć ryzyko złamań kości, które można przypisać niskim poziomom witaminy D. Uwagę zwraca też fakt, że można w ten sposób zmniejszyć podatność na osteoporozę.

Pokarmy bogate w magnez, które warto włączyć do swojej diety to:

– migdały, orzechy, nasiona, sezam

– rośliny strączkowe, banany, brokuły

– produkty pełnoziarniste, dziki ryż ciemny

– soja, tofu

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3765911/

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3854088/

https://www.sciencedaily.com/releases/2018/02/180226122548.htm

http://www.phmd.pl/api/files/view/2798.pdf

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK532266/

The post Witamina D – witamina słońca first appeared on Dagmara Bogucka.

Dziś na pierwszy plan wychodzą uwielbiane przez nas – owoce. Zastanawiasz się pewnie, czego nowego możesz się o nich dowiedzieć? Przecież wiesz, że są zdrowe…Tak, wiesz już o nich wszystko, albo prawie wszystko! Masz ich jeść kilka porcji, najlepiej w pierwszej połowie dnia. Wiesz też, że są bogate w witaminy i składniki mineralne.

Ale czy wiesz, które są dla Ciebie najlepsze?

Poznaj wyjątkowe właściwości tych naturalnych, boskich produktów!

Ale za nim…Chyba nie należysz do grona osób, u których owoce wzbudzają dziwny i nieuzasadniony strach? No bo, skąd ten strach i czego dotyczy?

Wywodzi się głównie z błędnych przekonań, które krążą dość często na forach internetowych, ploteczkach przy kawie, a nawet w profesjonalnych dietetycznych gabinetach. Twierdzi się bowiem, że cukier zawarty w owocach tuczy, przyczynia się do rozwoju chorób cywilizacyjnych, co gorsza! – jest utożsamiany z cukrem z cukierniczki i syropem glukozowo-fruktozowym…O zgrozo! Jeżeli dotarły do Ciebie takie informacje to teraz słuchaj uważnie – glukoza i fruktoza naturalnie występująca w owocach współgra z całą gamą przeciwutleniaczy, np. z rezweratrolem, antocyjaninami i innymi bardzo cennymi związkami, toteż nie wywiera na Twój organizm destruktywnego wpływu. Co więcej! To właśnie te cudowne połączenia dają tak wyjątkową moc naszym małym bohaterom. “Ostrożnie z bananami, mają dużo cukru – sprzyjają powstawaniu nadwagi i otyłości” – nic bardziej mylnego! Są na to dowody naukowe!Temat na osobny wpis, o tym jak to kaloria kalorii nierówna i dlaczego jedzenie owoców i orzechów, mimo iż kalorycznych, sprzyja pięknej i szczupłej sylwetce. A tymczasem…Teraz, kiedy już wiesz, że są bezpieczne wcinaj na zdrowie!

Morele

Jesteś wrażliwy na wahania temperatury? A może borykasz się z przemęczeniem, bólami głowy, obniżoną witalnością czy problemami z trawieniem – zjedz morele! Bogate w aminokwasy takie jak cysteina i glutamina oraz składniki mineralne magnez i selen, witaminę C i β-karoten, potrafią czynić cuda. Morele rozgrzewają, dodają energii oraz odżywiają nasz organizm. Kiedy nie mamy dostępu do owoców świeżych, warto wybrać suszoną ich wersję (oczywiście bez siarki!), gdyż w tej formie zachowują swój skład i działanie lecznicze. Batoniki morelowe – idealne na przekąskę lub gdy dopadnie nas ochota na „coś słodkiego” – zaspokoją zachciankę i przyniosą wiele korzyści zdrowotnych.

Awokado

Cierpisz na dolegliwości ze strony układu pokarmowego? Pogarsza Ci się pamięć? Chodzisz zestresowany, zdenerwowany? Chcesz zapobiec chorobie Alzheimera i demencji? A może chcesz zadbać o swoją skórę? Koniecznie wprowadź do swojej diety awokado, albo nawet dwa! Awokado wyróżnia się bogactwem kwasów tłuszczowych jednonienasyconych i wielonienasyconych, co jest niesamowicie istotne gdy chcemy zregenerować swój układ nerwowy i odżywić skórę. Poza potasem, magnezem, fitosterolami posiada związki, które działają przeciwzapalnie. Sama konsystencja owocu działa łagodząco i osłaniająco na podrażniony układ pokarmowy. Dzięki zawartości kwasów tłuszczowych, zwiększona jest biodostępność witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, poprawia się wchłanianie związków, które dostarczane są z innymi produktami w towarzystwie awokado – warto jeść sałatki z awokado. Badania naukowe, podkreślają znacząca rolę awokado w utrzymaniu zdrowia w obszarze sercowo-naczyniowym, zalecane jest w prewencji chorób cywilizacyjnych. Dodatkowo opóźnia starzenie się, poprawia kondycję skóry, włosów i paznokci, pomaga w walce z depresją i problemami emocjonalnymi. Tak, z pewnością chcesz ugościć awokado na stałe!

Banany

Masz problemy ze spaniem, napięciem nerwowym? A może masz nadaktywne jelita? Wzdęcia, gazy, nieregularne wypróżniania – to Twoja zmora? Banany przyjdą Ci z pomocą! Niedocenione pod względem znaczącej zawartości minerałów śladowych, takich jak: mangan, selen, molibden, bor czy miedź. To te składniki regulują nasze procesy biochemiczne, odpowiadające za prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Dodatkowo, spora ilość potasu usprawnia działanie neuroprzekaźników! Tryptofan – właśnie jego obecność w bananach reguluje nasz sen, poprawia nastrój i łagodzi stany depresyjne. Najwięcej cennych składników dostarczymy sobie, spożywając banany, które posiadają żółtą skórkę. Nie zalecane są banany niedojrzałe – zawarte wtedy w owocach enzymy zaburzają wchłanianie życiodajnych składników. Nie spożywaj również bananów przejrzałych – kryją w sobie sfermentowany owoc.

Jagody, borówki…

Owoce jagodowe to dar od natury, za który powinniśmy szczególnie być wdzięczni Matce Ziemi! Starość? – nie z jagodami. Ogromna ilość przeciwutleniaczy (antocyjanów), która zmiata wolne rodniki z naszego organizmu – to cały (prawie) sekret tych owoców. Głęboka puryna, granat, błękit i czerń powinny przykuwać naszą uwagę na sklepowych pułkach, a najlepiej działkach, ogródkach i lasach. Uważa się, że borówki posiadają najwyższą aktywność antyoksydacyjną spośród pozostałych owoców na świecie. Dodatkowo obfitują w witaminę C i E, magnez, selen, cynk, molibden, potas czy chrom. Współdziałanie tych wszystkich składników wraz z pozostałymi związkami polifenolowymi , powoduje, że owoce te mogą działać w profilaktyce nowotworów, walczyć z chorobami układu krwionośnego, wspomagać odporność, a nawet walczyć z patogenami. Mają również wiele innych korzystnych zadań w naszym organizmie, jak np. detoksykacja. Uważa się jednak, że łączenie borówek czy jagód z mlekiem, obniża ich zdolność antyoksydacyjną.

Czereśnie

Garść czereśni dziennie i spokojna wątroba! Oczyszczające funkcje, nadają im liczne związki polifenolowe (antocyjany, kwasy fenolowe) mające zdolność do chelatowania jonów metali i usuwania toksyn. Te same związki działają przeciwutleniająco, przeciwzapalnie oraz przeciwnowotworowo. Chronią kwasy nukleinowe przed szkodliwym działaniem wolnych rodników. Czereśnie oczyszczają jelita z patogenów i zalegających mas niestrawionych posiłków. Sprawnie działające jelita = sprawnie działający układ nerwowy! Wybierajmy odmiany ciemniejsze i cieszmy się słodkim smakiem owoców o wyjątkowych zdolnościach.

Smacznego!

Źródła:

1. M. Serafini i wsp.: Antioxidant activity of blueberry fruit is impaired by association with milk, Free Radical Biology & Medicine 46, 2009, 769–774 2.

2. Dziadek K., Kukiełka E., Kopeć A.: Właściwości antyoksydacyjne naparów i ekstraktów z owoców, ogonków oraz liści czereśni (Pranus Avium). Chemistry Environment Biotechnology, http://dx.doi.org/10.16926/cebj.201

3. Dreher M., Davenport A.: Hass avocado composition and potential health effects. Crit Rev Food Sci Nutr, 2013; 53 (7)

4. Łoźna K., Kita A., Styczyńska M.: Skład kwasów tłuszczowych olejów zalecanych w profilaktyce chorób cywilizacyjnych. Probl Hig Epidemiol, 93(4): 871-875

The post Jaką moc kryją owoce? first appeared on Dagmara Bogucka.

Diagnoza zespołu chronicznego zmęczenia

Najczęściej syndrom przewlekłego zmęczenia diagnozuje się, gdy pacjent zgłasza objawy zmęczenia, znużenia i osłabienia. Sen również nie przynosi oczekiwanej ulgi ani energii, pacjent nadal czuje się zmęczony. Taki stan rozłożony jest w czasie, a przyczyna często niejednoznaczna. Dodatkowo pacjent może zgłaszać dodatkowe objawy:

• Osłabienie koncentracji
• Pogorszenie pamięci i trudność w zapamiętywaniu nowych rzeczy (nazwisk, imion, dat)
• Odczuwanie senności w ciągu całego dnia
• Bóle stawów, mięśni
• Brak chęci na jakąkolwiek aktywność fizyczną
• Osłabione kończyny
• Brak regeneracji po odpowiedniej ilości godzin snu
• Nasilenie zmęczenia po aktywności fizycznej lub umysłowej
• Ból głowy

Przyczyny

Obserwuje się kilka najczęściej występujących przyczyn przewlekłego zmęczenia. Niektóre osoby mogą rodzić się z predyspozycją do zaburzenia, które jest następnie wywoływane przez kombinację czynników. Potencjalne wyzwalacze obejmują:

• Infekcje wirusowe. U wielu osób zespół chronicznego zmęczenia rozwija się po infekcji wirusowej. Najczęściej diagnozowane wirusy to wirus Epsteina-Barra, wirusy opryszczki, wirusy Coxsackie oraz wirus cytomegalii. Często wirusy te, potrafią latami „ukrywać” się w organizmie, do momentu „czynnika zapalnego” (np. przebyta choroba, trudna sytuacja życiowa). Wtedy uaktywniają się, dając szereg różnych objawów. Sama ich obecność w organizmie, powoduje ciągłe pobudzanie układu odpornościowego, co w konsekwencji może prowadzić do przewlekłego zmęczenia.
• Problemy z układem odpornościowym. Układ odpornościowy osób z syndromem przewlekłego zmęczenia jest nieco osłabiony. Jedną z przyczyn może być obecność wirusów, ale również metali ciężkich, pestycydów, pozostałości po lekach, alergenów czy pasożytów. Kolejna przyczyną osłabionego układu odpornościowego jest nieodpowiednia dieta oraz niedobór witam i składników mineralnych.
• Hormonalne zaburzenia równowagi. Osoby z zespołem przewlekłego zmęczenia mogą mieć również nieprawidłowy poziom hormonów we krwi wytwarzanych w podwzgórzu, przysadce mózgowej lub nadnerczach. 

Do czego może prowadzić zespół przewlekłego zmęczenia?

Kiedy przyczyna chronicznego zmęczenia jest nieznana i trwa coraz dłużej może prowadzić do obniżenia jakości życia, ograniczeń towarzyskich, izolacji społecznych a w konsekwencji do depresji.

Terapia biorezonansowa jak rozwiązanie

Terapia biorezonansowa wykorzystuje naturalne fale elektromagnetyczne w organizmie aby znaleźć obszary ciała, które wydają się być niezsynchronizowane. Za pomocą aparatu BICOM możliwe jest odnalezienie przyczyny przewlekłego zmęczenia (test w kierunku obecności patogenów, sprawdzenie niedoborów witamin, minerałów czy obciążeń organizmu metalami). Możliwe jest również dobranie odpowiedniej terapii, która skutkuje pozbyciem się przyczyn oraz wzmocnieniem organizmu. Zazwyczaj już po pierwszych spotkaniach pacjent odczuwa znaczącą poprawę.

Zespół przewlekłego zmęczenia może być wyjątkowo uciążliwy dla pacjenta i jego bliskich, ponieważ znacząco ogranicza jakość życia. Ważne jest odszukanie pierwotnej przyczyny, oczyszczenie organizmu, zmiana nawyków żywieniowych na zdrowe oraz wzmocnienie układu odpornościowego. Terapia biorezonansowa aparatem BICOM wydaje się być wysoce skuteczna w zespole przewlekłego zmęczenia.

The post Przewlekłe zmęczenie first appeared on Dagmara Bogucka.

A więc dlaczego magnez jest dla nas tak ważny?

Magnez jest niezbędnym kofaktorem koniecznym do wystąpienia wielu reakcji biochemicznych, szczególnie tych, które wykorzystują wysokoenergetyczne związki fosforanowe. Bezpośrednio wpływa na produkcję, kształt i funkcjonalność ściany komórkowej insuliny. Pełni rolę drugiego przekaźnika działania insuliny, ale z drugiej strony wykazano, że sama insulina jest czynnikiem regulującym wewnątrzkomórkową akumulację magnezu. Niskie stężenie magnezu wewnątrzkomórkowego i zewnątrzkomórkowego prowadzą do insulinooporności, upośledzają tolerancję glukozy i zmniejszonego wydzielania insuliny! Dlatego suplementacja magnezem poprawia wrażliwość na insulinę, a tym samym obniża oporność na insulinę.

A jak to wygląda w praktyce?

U osób z opornością na insulinę wzrasta wydalanie magnezu wraz z moczem, co dodatkowo nasila jego problem niedoboru w organizmie. Ta utrata jednak wydaje się być drugorzędna wobec wzrostu poziomu glukozy w moczu, co zdecydowanie zwiększa wydzielanie moczu.

Dlatego tak ważna jest odpowiednia suplementacja magnezem! Niewystarczające spożycie tego pierwiastka powoduje błędne koło, gdzie poziom magnezu jest niski, stężenie insuliny i glukozy podwyższone, to prowadzi do nadmiernego wydalania magnezu z moczem. Czyli im mniej magnezu w organizmie, tym mniej organizm jest go w stanie zakumulować.

Problem niedoboru magnezu występuje wszechobecnie…

Na całym świecie prowadzonych jest wiele badań, które wyraźnie wskazują na bezpośredni związek między otyłością a niedoborami mikroskładników odżywczych. Niedobory różnych mikroelementów, takich jak witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, kompleks witamin B, witamina C, E i jony, takie jak wapń i magnez, selen i cynk mogą być związane ze zwiększonym wskaźnikiem masy ciała (BMI). Te mikroelementy odgrywają zasadniczą rolę w metabolizmie różnych składników odżywczych i procesach biochemicznych, a także odgrywają kluczową rolę w regulacji głodu i hormonów, które go kontrolują.

Badania żywieniowe pokazują, że duża część dorosłych Amerykanów i mieszkańców Europy spożywa niedostateczne ilości magnezu wraz z przyjmowanym pożywieniem.

Wyniki badań przedstawiane w świecie naukowym wyraźnie pokazują zależność pomiędzy deficytem magnezu w organizmie, a stanem przedcukrzycowym, insulinoopornością i cukrzycą typu 2. Potwierdza to między innymi badanie na populacji południowochińskiej, gdzie przebadano ponad 200 osób chorych na cukrzycę typu 2, u których sprawdzano poziom magnezu – był niedostateczny, a po 3 kolejnych latach chorowania nadal się zmniejszał. Kolejne duże badanie (8555 uczestników) także potwierdza korelację niedoboru magnezu w surowicy z wyższym ryzykiem zachorowania na cukrzycę typu 2, w porównaniu do osób, które poziom magnezu miały prawidłowy. Z wielu badań wynika również, że niski poziom magnezu zwiększa ryzyko występowania typowych powikłań cukrzycowych takich jak: neuropatia, nefropatia czy retinopatia. Inne azjatyckie badanie, pokazuje zwiększoną korelację niedoboru magnezu wewnątrzkomórkowego, a wzrostem zachorowalności na cukrzycę typu 2 lub zwiększonej oporności na insulinę u kobiet niż u mężczyzn! W kolejnym badaniu sprawdzano wpływ poziomu magnezu na rozwinięcie cukrzycy ciężarnych. Okazało się, że pacjentki z otyłością brzuszną, niższym magnezem w osoczu częściej wykazują nieprawidłowe wyniki OGTT, a dodatkowo rośnie u nich insulinooporność, odpowiedź zapalna i stres oksydacyjny. Niesie to ze sobą problemy w trakcie ciąży, ale również dzieci tych kobiet są bardziej narażone na otyłość lub wystąpienie cukrzycy typu 2 w dorosłym życiu.

Cukrzyca typu 2 i nadwaga lub otyłość często idą w parze.

Otyłość u dzieci jest jednym z najbardziej alarmujących wyzwań, jakie pojawiają się w dzisiejszym świecie. Problem jest powszechny i ​​stale wywiera wpływ na wiele krajów o niskich i średnich dochodach, a zwłaszcza w miastach! Obecna epidemia otyłości u dzieci wiąże się z alarmującym wzrostem częstości występowania cukrzycy typu 2 u najmłodszych. Każdego roku odnotowuje się większe przypadki zachorowania na cukrzycę typu 2 u coraz mniejszych dzieci. Hiperinsulinemia i insulinooporność jak wiadomo są prekursorami cukrzycy typu 2. Ponadto insulinooporność jest również cechą charakterystyczną zespołu metabolicznego, który jest związany z otyłością wisceralną, hipertriglicerydemią, lipoproteinami o niskiej gęstości (HDL), hiperglikemią i nadciśnieniem. Nadwaga i otyłość u dzieci predysponuje do pozostania otyłym w wieku dorosłym. Dodatkowo przebadane dzieci znacznie bardziej podatne są na choroby, takie jak cukrzyca, dyslipidemia, nadciśnienie i choroby sercowo-naczyniowe, w młodszym wieku niż ich rówieśnicy. U tych dzieci również stwierdzono niski poziom magnezu w osoczu.

Z jakimi benefitami wiąże się natomiast prawidłowe stężenie magnezu?

Badanie Tufts prowadzone przez Adelę Hruby pokazuje, że zdrowi ludzie z najwyższym spożyciem magnezu mieli 37% mniejsze prawdopodobieństwo rozwinięcia się wysokiego poziomu cukru we krwi lub nadmiaru krążącej insuliny. Wśród osób, które już cierpiały na te dolegliwości, osoby spożywające najwięcej magnezu były o 32% rzadziej chorujące na cukrzycę niż osoby spożywające najmniejsze ilości magnezu.

Regularna suplementacja magnezu może przyczynić się do poprawy zarówno odpowiedzi komórek beta wysp trzustkowych, jak i działania insuliny u pacjentów bez cukrzycy insulinoniezależnych.

Nie zawsze naukowcy są zgodni ze swoimi wynikami bań, a tym bardziej gdy pochodzą z różnych stron świata. Jednak problem cukrzycy typu 2, insulinooporności i otyłości na świecie jest ogromny. Przedstawione badania wyraźnie wskazują na korelację tych zaburzeń z niedoborem magnezu w organizmie. Konieczne jest zadbanie o odpowiednia pracę metabolizmu i dostarczenie mu niezbędnych pierwiastków, tak aby mógł prawidłowo funkcjonować. Pozostanie w homeostazie, niesie dla naszego organizmu same korzyści zdrowotne.

Bibliografia:

• Bertinato J, Wu Xiao C, Ratnayake WM. i wsp. Lower serum magnesium concentration is associated with diabetes, insulin resistance, and obesity in South Asian and white Canadian women but not men. Food Nutr Res. 2015;59:25974.
• Chutia H, Lynrah KG. Association of Serum Magnesium Deficiency with Insulin Resistance in Type 2 Diabetes Mellitus. J Lab Physicians. 2015;7:75-78.
• Fang C, Wang X, Wu W. i wsp. Association of Serum Magnesium Level with Odds of Prediabetes and Diabetes in a Southern Chinese Population: a Prospective Nested Case-Control Study. Biol Trace Elem Res. 2015 Dec 26.
• Jose B, Jain V, Vikram NK, Agarwala A, Saini S. Serum magnesium in overweight children. Indian Pediatr. 2012;49:109-112.
• Lin CC, Tsweng GJ, Lee CF, Chen BH, Huang YL. Magnesium, zinc, and chromium levels in children, adolescents, and young adults with type 1 diabetes. Clin Nutr. 2015 Jun 9. pii: S0261-5614(15)00169-7.
• Mostafavi E, Nargesi AA, Asbagh FA. i wsp. Abdominal obesity and gestational diabetes: the interactive role of magnesium. Magnes Res. 2015;28:116-125.
• Hruby A, Meigs JB, O’Donnell CJ, Jacques PF, McKeown NM. Higher magnesium intake reduces risk of impaired glucose and insulin metabolism, and progression from prediabetes to diabetes in middle-aged Americans.Diabetes Care.2013 Oct 2.
• Kopeć M, Głąbowski D, Awgul K, Pawlik A. Magnesium deficiency in type 2 diabedes mellitus. Farmacja współczesna. 2017;10:111-114

The post Magnez, jego niedobory i cukrzyca typu 2 first appeared on Dagmara Bogucka.

Większość ludzi chciałoby odrzucić sugestie, że mają w sobie pasożyty. Jednak dane, mówią co innego…

Według danych WHO:

• W ostatnich latach  pasożytami zaraziło się ponad 4,5 miliarda ludzi na całym świecie
• Z tego 2,5 miliarda ludzi zarażonych jest glistą (1 mld), owsikami i tęgoryjcem (740 mln) i włosogłówką (795 mln)
• 893 milionów ludzi w 49 krajach na całym świecie jest zagrożonych filariozą limfatyczną 
• 267 mln dzieci w wieku przedszkolnym zarażonych jest owsicą lub glistą
• 568 mln dzieci w wieku szkolnym zarażonych jest nicieniami
• Pasożyty są przyczyną 14 milionów śmiertelnych przypadków w ciągu jednego roku
• Infekcja pasożytnicza może zaburzać psychikę w 3 pokoleniu

Jak pokazują powyższe dane, ponad 60% światowej populacji jest zarażona co najmniej jednym pasożytem. Do najczęstszych zakażeń dochodzi glistą, owsikami, tęgoryjcem dwunastniczym oraz włosogłówką. Poszerzając tą listę, warto wspomnieć o tasiemcach (tasiemiec uzbrojony i nieuzbrojony, bąblowiec), przywrach, pierwotniakach, amebach, labliach i toksoplazmozie. Faktem jest również, że infekcje pasożytnicze mogą pozostać przez dłuższy czas w uśpieniu w ciele gospodarza, nie wywołując żadnych objawów. Dopiero „czynnik zapalny” (stresowy – spadek odporności, silne przeżycia emocjonalne, nieodpowiednia ilość snu, zła dieta) może spowodować ich uaktywnienie i namnażanie. Jest to niepokojące, ponieważ czasami człowiek nie ma pojęcia o „pasażerach na gapę”, które już swoją obecnością mogą zmieniać środowisko wewnętrzne. Co gorsza! Mogą one tworzyć również formy przetrwalnikowe, cysty, torbiele które w perspektywie czasu dają specyficzne objawy. Dlatego nawet jeżeli nie podejrzewasz u siebie pasożytów, istotne są badania na obecność w ich kierunku. Stawiaj na profilaktykę i wczesne wykrywanie!

Jakie objawy mogą świadczyć o zakażeniu pasożytami?

• Wysypka lub świąd
• Zmęczenie, ospałość
• Rozdrażnienie, niepokój
• Wahania nastroju
• Nocny kaszel
• Pogorszenie pamięci i/lub koncentracji
• Ból brzucha
• Biegunki, wzdęcia, nudności
• Utrata masy ciała
• Nadaktywność ruchowa
• Moczenie nocne
• Astma, alergie
• Torbiele w obrazie USG

Tak naprawdę, lista objawów jest znacznie dłuższa. Wymienionych zostało kilka najczęstszych, które można zaobserwować podczas zakażeń pasożytniczych. Poza tym, warto jeszcze wspomnieć, że pasożyty i ich wydzieliny są dla nas toksyczne. Zaburzają środowisko jelitowe, wpływają na poziom zakwaszenia organizmu i ogólnie obniżają kondycję funkcjonowania człowieka.

W jaki sposób można się zarazić?

Ogólnie rzecz biorąc, wszyscy z zaburzeniami układu odpornościowego oraz wszyscy z nieodpowiednim zakwaszeniem żołądka (ilość kwasu solnego) są zagrożeni pasożytami. Codziennie każdy z nas może być narażony na kontakt z pasożytami lub ich nosicielami. Często do zakażenia dochodzi metodą „brudnych rąk” – czyli niedokładne umycie rąk lub produktów spożywczych (np. warzyw, owoców). Kolejnymi zagrożonymi są osoby podróżujące, spożywające ryby, wieprzowinę, wołowinę czy kurczaka oraz osoby posiadające domowe zwierzęta.

Diagnostyka pasożytów

Tradycyjna medycyna często bagatelizuje problem pasożytów, dlatego pacjenci nie zawsze kierowani są na specjalistyczne badania na obecność w ich kierunku. Najczęstszym materiałem do badań jest próbka kału. Należy tutaj podkreślić, że pasożyty posiadają różny cykl rozwojowy i nie zawsze pobrana próbka będzie zawierała jaja lub inne formy pasożytów. Badanie aparatem BICOM daje wysoką trafność w ocenie posiadanych pasożytów.

Jak wygląda leczenie?

Najczęściej gdy już zostanie zdiagnozowana infekcja pasożytnicza, specjalista przepisuje leki farmakologiczne, które należy przyjmować przez odpowiednią ilość dni czy tygodni. Niestety, mogą one nieść za sobą działania niepożądane. Szczególnie niebezpieczne jest to u małych dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, gdzie dodatkowo tymi lekami osłabia się ich odporność i detoksykację.

Alternatywną formą zwalczania pasożytów jest terapia biorezonansowa połączona ze stosowaniem naturalnych preparatów (np. mieszanki ziołowe, gorzkie nalewki). Jest to idealne rozwiązanie dla każdego, ponieważ nie niesie za sobą żadnych skutków ubocznych, a proces leczenia jest szybki i bezbolesny. Podczas wizyty terapeuta może trafnie zdiagnozować obecność pasożytów w ciele pacjenta oraz trafnie dobrać metodę leczenia. W trakcie terapii istotne jest wzmocnienie odporności, dzięki czemu znacznie łatwiej pozbyć się „niechcianych gości”.

Często do gabinetu biorezonansowego trafiają pacjenci z szeregiem różnych objawów. W trakcje diagnozy może okazać się, że obciążeni są pasożytami, bakteriami, wirusami lub innymi patogenami. W pierwszej kolejności należy pozbyć się pasożytów, które zaburzają środowisko wewnętrzne. Po ich usunięci, zdarza się tak, że większość początkowych objawów zniknęła a razem z nimi inne patogeny.

The post Pasożyty w organizmie first appeared on Dagmara Bogucka.